Odette Wolff
Odette Wolff

Sinds 2010 draag ik de naam Lettersmid. Ik schrijf over alles wat in mij leeft. Het liefst vind ik woorden die nog niet bestaan, waarbij ik me niet laat leiden door grammatica of spelling.

Geheugendans

Ik volgde een online workshop. In beweging komen vanuit dans.

Omdat het zo ruimtelijk is, bevond ik me in m’n nieuwe werkkamer. Precies, de oude slaapkamer van m’n uitgevlogen kind. Zoals Cruyff ooit al troostend sprak: “Elk nadeel heeft z’n voordeel.”

Ooit was deze werkkamer annex ex-slaapkamer van het kind, nog iets anders. Lang geleden, bijna in een vorig leven, was deze ruimte de slaapkamer van mijn ouders, al was deze destijds iets anders gepositioneerd. Het scheelt weinig.

Onderzoekend mag ik door de kamer dansen, ruimte ontdekken, vormen zien, deze voelen en mijn lichaam mag op alles wat is antwoorden. Het eerste wat in mij opkomt, is dat duidelijk is dat mijn lijf helemaal geen woorden nodig heeft. Waarom schrijf ik überhaupt ?

In de ruimte passeer ik de zelfgemaakte kast van mijn kind. Met de kleurige deuren en de ladekast die er zo handig inpast. In de kast zie ik echter geen spullen van mijn kind, maar er hangen kleren van mijn ouders. Links de broeken en de overhemden van mijn vader, rechts bungelen de rokken van mijn moeder. Achterin liggen de bordeauxrode laarzen met hoge hak van mijn moeder. Ergens rechts bevindt zich een smal richeltje dat als bankje kan dienen, waar een zekere krielkip eeuwig rondhangt met haar zaklamp, om te lezen.

Wanneer ik me omdraai zíe ik het bed van mijn kind, dat hij kunstig in elkaar heeft getimmerd, onder het dakbeschot. Ernaast vind ik de kaptafel van mijn moeder. In het midden van het houten blad ontwaar ik de glazen Eiffeltoren, gevuld met Chanel 5.

De muziek stopt, de oefening is klaar. Verbaasd en ontgoocheld neem ik weer plaats op mijn bureaustoel achter het beeldscherm. Het lichaam onthoudt. En het liegt niet.

2 reacties

  1. Klopt. Daar voelde ik me best schuldig over, tot het kind de kamer gisteren grijnzend goedkeurde.
    Hoofdkantoor, noemt hij het.

    (Het is in nood zo weer terug te verhuizen) 😬

Reacties zijn gesloten.

Meer blogs:

Leven in een zandkasteel

Met een schep en een emmertje staat Zola buiten. Een deel van het kozijn is vannacht ingestort, door de koude Noordwester die

Wij-water

Ja lieve mensen, hier ben ik dan! De Wij-waterengel. De wat? De wij-water-engel. Ik leg het even uit. Ik ben een onderwaterengel,

Vakkie

Hoi, hier Vakkie. De tas van Odette. Nee, ik ben geen handtas. Ook geen rugtas, trouwens, Geen boodschappentas en ook geen gymtas.

Word fan!
Loading