Ik dácht dus vorig jaar een nieuw beroep te hebben gevonden: Professioneel Ontnieter. Da’s iemand die zich bezighoudt met het losweken van valse Nietjes, zoals Kan-Nietjes, Hoort-Nietjes, Moet-Nietjes en Wil-Nietjes.
Deze herfst ben ik echter zelf in een KAN-NIET festival beland met mijn overspannen onderstel (rug, heupen, benen) en heupen. Elke dag is er iets wat ik moet afzeggen omdat het niet kan, of niet wil. En afzeggen of “nee” verkopen vind ik lastig.
Niet alleen zakelijk, maar ook privé.
Momenteel zeg ik tegen heel veel dingen nee. Tegen sessies in mijn systemische huis bijvoorbeeld. Maar ook feestjes worden hem niet. Uitjes als zakelijke lunches om te netwerken en weer even bij te praten met elkaar: dikke streep erdoor. Zelfs een simpele wandeling door mijn eigen Twiske lukt niet.
“Det, jij lult toch met spullen? Dan ken je toch effe om tafel met je onderstel?”
Klopt. Maar dat onderstel is geen voorwerp. Het is een groepje cellen. En momenteel zijn ze overspannen dus verkrampt en gesloten: zie dát maar eens open te wrikken. Knap staaltje psychologie om op los te laten.
Ging er voor zitten (effies want langer dan een kwartier lukt niet) en trok er een kaartje op. De woorden Flow, Compassie en Ga Maar kwamen tevoorschijn. Van die laatste kreeg ik een spontane woede-uitbarsting, die heerlijk opluchtte. De tering met je Ga Maar.
Dat. Gaat. Nou. Net. Niet.
Zoals dat gaat bij mij, was de laatste kaart blijven hangen. Nam vervolgens Flow en Compassie nog even in mijn handen en realiseerde me dat Flow voor mij niet hoeft te gaan over moeiteloosheid. Ontdekte dat ik de spirituele jacht op “stromen” eigenlijk ontzettend toxisch vind. Want als je het niet kunt laten stromen, heb je iets niet goed gemanifesteerd of stond je niet goed in je hogere Zelf.
Met die betekenis lag Flow me in de weg.
Flow betekent iets anders voor mij: spring erin, ook als je in je broek schijt. Pak er drijfbandjes bij. Zwemmouwtjes. Laat je meevoeren en zie waar het je brengt. Durf onbevangen te blijven drijven zonder nog langer een zalm te willen zijn.
En heb onderweg compassie met jezelf: zet je roze bril op, in plaats van het vergrootglas van je criticus.
Waarom ik dit op mijn blog zet?
Omdat je me leest en misschien zelfs met me werkt en dit is óók een deel van mij. Mijn aardpakje is overbelast. Geen idee waardoor precies maar het protesteert als een overactieve klimaatactivist op het Malieveld. Mijn menselijke bottenjurk, mijn lijf waar ik zo ontzettend van houd omdat het me al 56 jaar draagt en me heeft gebracht tot waar ik nu ben.
Ergens deze week hoorde ik mezelf zingen dat ik zo ontzettend van mijn lichaam houd. Dat gratenjurkje dat zo beweeglijk was als een zeepaardje en nu tekenen vertoont van een pop waarvan het elastiek in de ledematen is gaan rekken.
Ik meen het als ik zeg dat ik van elk van mijn cellen houd.
En daarom gun ik ze het allerbeste. Dat betekent dat ik me als een dronkemannetje beweeg door het “Kan-niet” festival en dingen afzeg, zodat ik de stroom kan blijven volgen waar mijn lichaam me op dit moment naartoe leidt. Voor nu is dat een MRI volgende week.
PS: Gooi geen tips op mij: ik ben in goede handen.
PS2: Er is één ding wat altijd (nou ja, tot ik in een huisje van 6 plankjes of een rieten mand ga wonen) zal blijven en dat is schrijven. Elke maandagmorgen tussen 8-9 uur: door deelnemers wordt het liefdevol “Schrijf je Rijk” genoemd. En dat is het precies.
