Rugzak

Mijn innerlijke kind cheft dingen. Laatst viel mijn oog op ‘n rugzak. Iets in mij begon te zeuren. Ik ging na of ‘t mijn hebberige geest was of iets anders.

Ik besloot dat ik geen tas nodig had dus ik zei “nee” tegen mezelf en ik liep de winkel uit. Mijn rechtervoet stotterde en mijn linkervoet sleepte. Raar want zo ken ik mijn voeten niet. Wanneer ik echter mijn roze AllStars met koala’s aanheb, of mijn game AllStars, merk ik dat mijn voeten zich anders gedragen. Dan kan ik overal terechtkomen of er gebeurt iets magisch.

Het zijn namelijk kindergympen. De zegen van klein uitgevallen zijn.

Mijn kindergeest bedacht wat ze allemaal in die rugzak zou kunnen stoppen. Plakbriefjes. Stiften. Opschrijfboekjes. Fototoestel. Ik zag mezelf lopen, met die tas. Op m’n kindergympen. Er gleed een brede grijns rond mijn mond.

Mijn voeten wisten eerder dan ik, dat ik verkocht was. Sloegen in de achteruit, bochtje om en hupsakee, terug de winkel in. Voor ik het wist lag de tas op de toonbank. Ergens klonk een piepje. De pinautomaat.
Thuis heb ik de tas gepast. Ik kan even geen dikke winterjas dragen want dan zijn de banden tekort.
Maar in de zomer kan ze prima. En ze gaat heel goed samen met mijn computergympen en de koalagympen.