Wat er ontstaat als je je lijf voorrang geeft.
Ik neem je mee op een wandeling door mijn gedachten. Vijf jaar geleden beleefde ik mijn laatste overspanning, toen ik nog als applicatiebeheerder werkte in het ziekenhuis. Tussen de regeltjes en de hierarchie: lijstjes afstrepen en vinken maar. Hoofdingrediënt: dingen doen omdat het zó moest.
Als applicatiebeheerder kwam ik overal, zag ik iedereen. Had een goed salaris en dito aanzien. Ik kwam op elke laag en kon overal een potje breken. Je zou kunnen zeggen dat ik toen al een beetje buiten de lijntjes liep. En wie weet waren er geen lijntjes.
Tot ik te maken kreeg met dingen waar ik standaard nee op moest zeggen, waar het ook een JA had kunnen zijn. Vraagstukken waarin ik merkte dat ik me niet meer vrij kon bewegen.
Vrij kunnen bewegen is voor mij een absolute must
Dat wist ik alleen toen nog niet.
Viel om en raakte overspannen. Nou ja zeg! Ik had al zo veel innerlijk werk gedaan, hoe kon dit? Wat ik vergeten was is dat ik mijn hoofd een universitaire studie HSP had gegeven maar mijn lijf nog niet. Ik was voorbijgegaan aan de signalen die mijn lijf al lang hadden gegeven.
In de eerste weken van mijn overspanning heb ik voorrang gegeven aan mijn lijf. Ik deed een opleiding op het gebied van playfulness. Speels leven. Tijdens die opleiding merkte ik dat ik helemaal niet raar was met de antenne in mijn hoofd. Mijn manier van doen was misschien afwijkend ten opzichte van de norm, maar wat is die norm dan eigenlijk precies?
Ik werd altijd verlegen genoemd. Stil. Te nadenkend. Te beweeglijk. Teveel scenario’s schetsen van mogelijkheden. En daarom ging niet mee in het patroon van “dit moet je even zó doen”. Ik stelde altijd de vraag: maar waarom doe ik dat dan? En waarom zó? Wat heeft de ander daaraan enne…wat hebben we daar samen aan?
Mijn hoofd bleek het topje van de ijsberg
Toen ik ging spelen en mijn lichaam via haptotherapie en holistische massages wakker maakte, ging er een wereld open.
Sindsdien besluit ik vanuit mijn buik. (of mijn tenen). Ik heb een sacrale autoriteit, human design technisch gezien. Die blauwdruk, dat ben ik natuurlijk niet zelf en ik luister niet altijd naar die buik. Daarom kies ik soms nog verkeerd. Maar als ik mijn lichaam volg, kom ik altijd op de plek waar ik moet zijn.
Vanmorgen bracht mijn lichaam me bijvoorbeeld naar de huisarts voor mijn vitamine B12-prik. Even later stapte ik naar buiten en dacht: wat ga ik nou eens doen, behalve naar huis wandelen? Mijn voeten brachten me naar de rand van een watertje bij mij in het dorp. Daar had ik enkele dagen gelden een nieuw paviljoen ontdekt. Aan het water. omgeven door bomen. En zwanen.
In gedachten zat ik al aan tafel.
Realiseerde me: dáár eet ik morgenavond. Dan ben ik jarig en ik ben een Visje. Hoe logisch is het om aan het water te vertoeven met de mensen van wie ik houd? Het was de vraag of het paviljoen morgen – een doordeweekse dag – geopend was. Ja dus. Geboekt én gevraagd om een tafeltje aan het water. Ik zal vast niet de eerste zijn die het vraagt. En ook niet de laatste.
Maar ik ben waarschijnlijk morgen wel de enige die jarig is. En dus vraag ik het.
Sinds ik mijn lijf voorrang geef op keuzes, durf ik meer. Omdat ik weet dat mijn hele wezen erachter staat. En zich ook uitspreekt.
Sindsdien komen er allerlei magische dingen op mijn pad.
Waarmee ik maar wil zeggen: wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waarvan je geen idee had hoe het liep of wat het zou worden? Waarbij je één ding wél wist: dat je het ontzettend naar je zin had. Terwijl je geen idee had wat je deed of waar je naartoe ging. En dat het je ook geen reet uitmaakte.
Misschien mogen we als mens meer leven vanuit die vraag. Omdat er dan méér mogelijk wordt dan dat we ooit voor mogelijk hebben gehouden.
