Op 4 maart was het 39 jaar geleden dat mijn vader overleed. Op het moment dat de gedachte opkwam, keek ik uit het raam. Ontdekte twee kraaien in de boom. Liep met mijn thee naar buiten. Roerloos keken ze me aan. Tot er een klein vogeltje óók de boom in wilde. Die moest even lekker oprotten. Hilarisch.
Ik geloof dat we als ziel overal weer opduiken, in de meest verschillende hoedanigheden.
Het beeld van die kraaien ontroerde me, wekte ontzag. Die boom staat er al heel lang en dat weet ik omdat ik hier volgende week 56 jaar woon. In een wereld waar alles verandert en maakbaar is, we naar verre oorden vliegen om nieuwe kennis en ervaringen op te doen, ontroert het me dat ik betoverd raak door iets in mijn achtertuin.
De thee was op en ik trok de stoute schoenen aan en vertrok. Geen plan of doel en prachtig weer: alle ingrediënten voor een verrassingsdag. Liep naar de NDSM en weer werd ik betoverd: er kwamen maar liefst TWEE ponten tegelijk aan.
Keuzestress
Het Westerpark leek me wel wat. Lekker naar Lumière in de gasfabriek. Liep de pont op en voor ik het wist liep ik ‘m weer af om tóch die naar CS te nemen. Na een tocht van tien minuten over het water brak de paniek uit: waarnaartuu?
De OV-poortjes door van het Centraal Station. Ah, blijkbaar was ik op weg naar een treintochtje. Roltrap, perron 14A een sprinter naar Hoofddorp. Mijn buik lispelde: dát niet. Hup naar beneden met de roltrap.
Voor ik het wist had ik uitgecheckt en weer ingecheckt in een tram. De langste van Amsterdam: lijn 2 naar Sloten. Kreeg een plattegrond van Amsterdam mee, van de conducteur. Schoot in de lach en pakte hem tóch aan. Je weet ’t maar nooit met mij.
Op de Keizersgracht (ik zou eruit op het museumplein!) stapte ik uit. Keek naar het pand waar ooit Metz & Co was gevestigd en nu een Electrische autowinkel zit. (Hoe krijgen ze die auto’s naar binnen?) Aan de andere kant ontdekte ik de witte luiken op Keizersgracht nummer 487. Een oude werkplek. Met weemoed keek ik terug op wat was.
In de Leidsestraat ontdekte ik een tattooshop. Voor ik het wist zat ik binnen. “Een grashark alstublieft, voor op mijn pols.”
Die hark zag eruit als een arm van Magere Hein dus ik stond zó weer buiten.
Een gracht of wat verderop liep ik tegen een grote klomp aan. Schoot in de lach. Hup, weer terug de tattooshop in. “Een klomp met een tulp alstublieft,” hoorde ik mezelf tegen de artiest zeggen. Een half uurtje later liep ik versierd naar buiten.
“Jij was toch van de sneeuwklokjes Odette? Wat hebben die klomp en een tulp nou weer met je vader van doen?”
Mijn vader kan ik uittekenen op klompen. Speciale: zonder Amsterdamse Andreaskruizen want als Landsmeerder begon je daar niet aan. En die tulp… die heeft haar eigen verhaal.
Eind 2024 was ik bij een bloemenseance. Een beetje lacherig had ik een idioot klein takje van de vlinderstruik geknipt om mee te nemen. Deze belandde bij de andere bloemen op tafel. Over elk takje of bloemetje werd iets verteld, door een medium.
Mijn takje werd verlegd onder gemompel dat de eigenaresse van dit takje liever niet werd beetgepakt. Ik heb een bloedhekel aan beetpakken. Aan het eind van de avond pakte het medium mijn takje en sprak een boodschap uit.
Stop met kleinhouden
Het kwam erop neer, dat ik als eigenaar van het takje wel érg bescheiden was geweest met het kiezen van een bloem. Iets met ruimte innemen, eigenwaarde en moeite doen voor mezelf. De vraag van de Boodschappers van Buiten was of ik me alsjeblieft groter wilde presenteren: ze hadden behoefte aan méér van mij. En voor de wereld was dat óók belangrijk.
Verschillende entiteiten boden hun verontschuldiging aan voor dingen in mijn leven die niet prettig waren verlopen.
Iets dat alleen IK en DIE entiteiten – of de energie die ervan over is- konden weten.
Er kwam nog één toetje:
“Er is altijd één tulp die wat later opkomt dan de rest.”
Het medium vroeg van wie het takje was. Lachend en tegelijk óók wat ongemakkelijk stak ik mijn hand op. “Kon je de boodschap volgen?” vroeg het medium.
“Absoluut,” lachte ik.
Deze tulp gaat zich de pleurus bloeien
Mijn boodschap over hoe je plezier kunt vinden in het niet-weten en wat lullen met je spullen daarin doet, mag de wereld over. Daar vertelde ik al eerder over: bijvoorbeeld in de podcast van Fred Willemsen-Guldenmeester.
Die luisterde ik de afgelopen weken nog eens terug. En nu… ja. nu lust ik daar nog wel meer van. Dus ben of ken jij iemand met een gave podcast met een goed bereik die nieuwsgierig is naar hoe dat werkt, lullen met je spullen? Dan kom ik graag met jou of die ander in contact.
