D’r uit!

Vroeger riep de meester regelmatig: d’r uit! En dan wees hij met de bordenwisser. Dan kon ik gaan. Naar de jassen kijken, zoals ze aan de kapstok hingen. Buiten speelden de rozen tikkertje met elkaar. Ik vermaakte me opperbest: eruit sturen was helemaal de straf niet.

Waarom ik dit vertel? Omdat ik de digitale klas ben uitgestuurd: uit mijn Linkedin account gezet.

Bijna had ik een premium account overwogen. Leek me handig: uitgebreid snuffelen tussen de postzegeltjes die mijn profiel bezochten. Mijn Aag Vraagt-Graag voeden. En dan niet om mijn onweerstaanbare persoonlijkheid of diensten te verkopen, maar uit oprechte interesse.

Spelen met de vraag: hoe is het om jou te zijn?

Oprecht benieuwd zijn naar de antwoorden op de vraag: waarin ben je nieuwsgierig naar mij? Kunnen we iets zijn voor elkaar en zo ja, wat precies? Met een basisaccount krijg je drie postzegeltjes cadeau. De rest is afgeschermd: daar kun je niet bij. Mag niet.

Met een premium account kun je andere dingen. Je kunt bijvoorbeeld vaker een persoonlijk berichtje naar iemand buiten je netwerk sturen. Uit interesse, medeleven of gewoon een persoonlijke noot meesturen bij je connectieverzoek. Het leek me nuttig, dus ik overwoog het.

Liep met mijn zakelijke pinpas rond: kén het? Iets in mij bleef de vraag echter maar vooruitschuiven. Mijn kernwaarde innerlijke vrijheid (jawel: authenticiteit en autonomie in één jasje) rammelde.

Wil ik geld geven aan iets waar ik diep van binnen niet financieel aan verbonden wil zijn? Wil ik me überhaupt verbinden aan een algoritme dat niet in dienst staat van mij maar van iets anders? Iets waar ik geen enkele invloed op heb?

Netwerken = invloed

Athans: in de meest brede zin zou dat het moeten zijn. Jezelf laten zien: wie je bent, waar je voor staat en wat je voor de ander kunt betekenen. Het is niet bedoeld om te halen: netwerken is vooral uitwisselen. Maar is dat nog steeds zo, op den Link?

Ik vroeg het mijn zakelijke pinpas en die schudde een dikke NEE. Knikte bij mijn motivering.

Als ik sta voor eigenwaarde, moet ik me dan afhankelijk opstellen naar een platform dat mijn belangen niet dient?

Ik wist het antwoord maar ik stelde de vraag nog niet hardop

Sinds de afgelopen week kan ik niet meer inloggen, op den Link. Volgens hunnie heb ik iets fout gedaan en ik heb geen idee wat. Zelf noemen ze het zo: “je account is tijdelijk beperkt voor je eigen veiligheid.” Ik moet mezelf legitimeren en verifiëren bij Persona en dat weiger ik. Ik deel mijn paspoortgegevens niet met Amerikaanse handen in ruil voor zichtbaarheid.

En nu ik niet meer bij mijn account kan komen, al hélemààl niet.

Slagboom ervoor, zonder melding of ween waarschuwing dat er iets mis is: meteen de rolluiken dicht. Gevolg: ik heb geen toegang meer tot mijn relaties, noch tot mijn content. Mijn beeldmateriaal.

Normaliter hecht ik weinig aan materiële zaken. Wanneer je mij dingen afpakt – ook mijn content – verandert dat niets aan wie ik ben. Het is vervelend: maar het verandert niet de persoon wie ik ben. Het neemt me niets af.

Sterker nog: dit rolluik is misschien wel een cadeau.

In de afgelopen periode merkte ik namelijk dat ik overspannen werd van LinkedIn. Ik was wel érg veel aan het posten. Met een boodschap, een missie en met mijn diensten. Het plezier was er al een tijdje vanaf. Ik ben niet van het posten: ik zie mezelf niet als verkoper. En dat deed ik dus wel.

Ik ben liever een verbinder. Jij hoeft niks en je moet niks. En ik hoef en moet ook niks, behalve mezelf zijn in een wereld waarin dat uitermate spannend is.

Wat ik als reden voor de suspension kan bedenken is dat ik te vaak het woord lullen heb gebruikt. Toevallig is dat nou net precies wat ik doe. Lullen met je spullen.

Ik praat met mijn spullen

Ik voer gesprekken met dingen en ik stel ze op. Daarin vind ik antwoorden op vragen die er soms nog niet waren. Bovendien krijg ik altijd antwoord en een eerlijk antwoord. Van binnenuit.

Maar blijkbaar vindt Linkedin dat niet oké. Want ik heb niet op andere plekken dan mijn eigen huis en tuin ingelogd. Ik heb gedaan wat ik altijd deed.

Nu had ik mezelf al een mi-ma-mei vakantie gegund. Die werd na Schrijf je bedrijf bekrachtigd. Van mijn bedrijf kreeg ik toestemming om te gaan fietsen tussen de koeien en om de madeliefjes weer te laten zingen. Blijkbaar wordt het óók een lange LinkedIn-vakantie.

Het universum heeft zijn wegen

om te laten zien: dit is het niet voor jou

En die voelde ik al. Wat als er iets anders voor mij is weggelegd dan LinkedIn en ik het in de échte wereld heb uit te vogelen? Ik ben niet geboren om met mijn hoofd in een schermpje te wonen met mijn telefoon aan één hand vastgeplakt. Ik ben niet hier om likes te verzamelen of te onderzoeken waarom iemand mijn post wél of niet heeft gelezen.

Alles wat ik schrijf, schrijf ik allereerst voor mezelf. Dat laat ik los in het universum: in de hoop dat jij of iemand anders er iets aan hebt. Daarna is niet meer iets van mij: dan wordt het iets was is geweest.

Die suspension is misschien geen straf: het is een kans om de rozen weer te zoeken met de vraag: doen ze nog aan tikkertje? Dan doe ik lekker mee.