Soms zijn dingen te groot voor alleen een ja of nee. Spelen er meerdere of andere dingen aan de oppervlakte of er nèt onder. Dan is het fijn als je over een speels brein met genoeg Fantasie en Verbeelding beschikt waarin alles meetelt en er mag zijn. Waarin de fanfare meespeelt en het beeld vanzelf ontstaat.
In een wereld die daar niet op is ingericht en een snelle JA of NEE van je vraagt
Is de ‘misschien’ verdwenen. Plus de lijntjes om haar heen, die zaken met elkaar verbinden. Want ‘misschien is moeilijk, niet in te vullen en niet voorspelbaar.
‘Misschien’ is niet te manipuleren.
‘Misschien’ weet dat ze als lastig wordt ervaren omdat ze vaak het antwoord niet weet. Dat ís er soms ook gewoon niet. Dan weet ze het gewoon écht niet, is de interne Wikipedia leeg en Google zwijgt eveneens. Dan probeert ze te vluchten in smokkelarij met woorden, zinnen en beelden die dan door elkaar hossen als gezellig carnavalsfeestje. Verkleed of niet.
Als er geen antwoord is wiebelt ‘ze ‘Misschien’ op haar beentjes naar voor en achter, heen en weer, in de hoop dat haar tenen misschien iets loslaten. Soms voelt ze een tinteling of bruisje maar lang niet altijd. Omdat een antwoord zich niet altijd in woorden laat vangen, laat staan vertalen. Om haar heen verstilt het dan en trekken mensen zich terug.
Wat heb je aan mensen die niks weten?
Niks is onduidelijk en aan onduidelijkheid heb je niks.
Misschien is niet het antwoord. Kan het niet zijn, mag het niet zijn.
Behalve
Als je fijnbedraad bent aangelegd en diepzieldenkt zonder dat je wist dat er een woord van bestond. En je graag met mogelijkheden speelt waarin alles telt en elk woord ertoe doet. Zinvol is, bijdraagt aan de discussie of je stukkie, gewoon omdat het lekker klinkt of loopt.
Dan wordt ‘Misschien’ een uitgeschoven loopplankje, dat voor het feestje uitloopt.
Als reis zonder ooit ergens aan te komen. Omdat het doel nooit de bestemming was en aankomen precies nooit hoeft.
