Ik kreeg een mug cadeau. Het gebeurde nadat ik me had uitgesproken over mijn werk met opstellingen. Met mijn niet-gediplomeerde status. Daarbij liep ik vooral tegen mezelf aan en voelde irritaties groeien.
Waarin en waarom heb ik mezelf na 56 jaar aanwezigheid op deze planeet eigenlijk nog toestemming te geven?
Luisterde – op het toilet jawel – naar een podcast waarin het ging over tekens ontvangen van dierbaren. Terwijl dat gesprek gaande was, merkte ik nog méér irritatie, namelijk over het feit dat ik van één bepaald persoon geen teken krijg. Spoiler: daar zit ik op te wachten.
Nu valt er energetisch gezien niets te sturen. Maar wanneer ik uitzend op de frequentie irritatie FM krijg ik uiteraard precies die golven terug. Er kwam een beeld door van iemand die me heel dierbaar is en die ik al jaren bij me voel, maar van wie ik dus nog nooit een teken kreeg.
Terwijl ze op mijn netvlies verscheen vroeg ik haar: “Waarom heb ik juist van jou nog nooit een teken gekregen?”
Haar gezicht komt regelmatig tevoorschijn en dan kan ik haar krulletjes bijna aanraken. Haar zachte, ronde schouders voelen en haar horen zeggen: lieve Elleveeg.
Terug in de keuken vond ik een mug op het raam
Ik had kunnen denken: wat moet ik daarmee? Maar heb je wel eens naar het binnenwerk van een mug gekeken als ie op je raam zit? Het kostuum van een ballerina is er niets bij: fascinerend mooi. Je kunt de hele binnenkant zien, mits die mug natuurlijk niet zit volgezogen met jouw bloed.
Die mug bleef zitten.
Muggen gaan over ongemak. Over irritatie. Een mug leert je daarmee te zijn. En toen die boodschap landde, schoot ik in de lach. Precies mijn avontuurlijke grootmoeder, de schippersvrouw. Met haar leven vol tegenslagen, uitdagingen en irritaties.
Waar ik een groot teken verwachtte, stuurt ze mij een mug
Ik weet dat zij het is. Dat vind ik zo mooi van tekens afspreken met je dierbaren. En je daarbij te laten verrassen met wat er komt. Mijn andere oma stuurt me bijvoorbeeld vaak iets met een mimosatakje. Afkomstig van haar servies, wat hier in de kamer staat. In het theekastje. Het is geen gebruikelijke plant, boom of struik in Nederland. Maar sinds februari ontvang ik ‘hem ‘m toch regelmatig. Soms in het echt, meestal op een plaatje. En laatst verscheen er precies hetzelfde suikerpotje met mimosa als die van mijn oma. Op de plek waar ik een workshop Storytelling volgde in Utrecht.
Nadat ik eerder een veld vol sneeuwklokjes had ontdekt. Bij de koffie werden koekjes van mijn moeder geserveerd. Storytelling met mijn complete gezin van herkomst!
Nu werd het dus een mug.
Oma Bab is nog niet weg. En ik voel ook dat ik met de irritatie die ik had, gewoon kan zijn. Ik weet dat het weer overgaat. En dat is typisch iets wat oma Bab had kunnen zeggen. “Het waait weer over, lieve Elleveeg.”
Ontvang jij wel eens tekens of aanwijzingen?
