“Waarom schrijf jij zo vaak over je onzekerheden?” vroeg een abonnee van de EigenWijze mail. “Ik zit helemaal niet te wachten op iemand die steeds haar twijfels deelt. Ik zoek bemoediging en schrijftips.”
Ze had zich ook meteen afgemeld. Ik ging er even voor zitten. Met zakdoek.
Was het waar geweest, wat ze zei?
Klopte het?
Is het nodig om er telkens weer over te schrijven?
Ja, ja en absoluut.
Geef ik tips over schrijven of over het bakken van verhalen?
Nee. NOOIT.
Ik schreef vóór ik kon fietsen. Om te verhelderen, te verwoorden, te ordenen. Mijn taalkoffer trek ik regelmatig leeg om te ordenen zonder volgorde. Ontdekken of war erin zit, nog past. Heel vaak passen dingen niet meer en komt de ware aap – of Amadeus – uit de mouw.
Breinscheet
Soms kun je van die gedachten hebben over jezelf, die niet kloppen. En dáár schrijf ik over. Ook als het over mezelf gaat. Dat doe ik niet om zielig gevonden of gered te worden. Mijn wondjes hebben een gezonde korst.
Ik schrijf erover om het zichtbaar te maken. Zo ontdek ik nieuwe zitjes in mijn breintheater. Met pen en papier kan ik het ont-leden, van perspectief wisselen en me ervan losmaken.
Ik. Ben. Het. Niet.
Zelfvertrouwen en Eigen waarde zijn mijn huisgenoten en soms maken die ruzie, zoals échte broers en zussen doen. Waar het oordeel over zo’n gekke gedachte ontstaat, begint het gedoe én het Breinscheettheater. Toevallig heb ik daarin altijd de beste kaartjes, eerste rang, voor niets.
En nee, dat is niet vervelend, zielig of lamlendig. Ik begrijp mijn ‘roomies’ steeds beter en doorzie het spel wat ze uitlokken.
Dáár schrijf ik over.
En dat is het verschil. Ik schrijf dingen graag bespreekbaar. Open en bloot, met humor. Dat vindt niet iedereen fijn om te lezen en dat hoeft ook niet want ik ben er niet voor iedereen. Ik ben er voor Fijne Mensen, die graag iets van zichzelf opsteken en openstaan voor de keuze om het proces van hun gedachtencircus te onderzoeken. Op een speelse manier, licht en luchtig. Graven zonder dat je het gevoel hebt in therapie te zijn beland.
Wanneer je je gedachtencircus doorziet, zit het je niet meer in de weg en kun je het vóór je laten werken.
Vraag-van-Aag:
Hoe zie jij eigen waarde? Kan een mens er ook teveel van hebben? Dat laatste vraag ik natuurlijk voor een vriend.
