Na twee weken fysio ben ik nog steeds lid van het#TNL ofwel Team Niet Lopen. Inmiddels heb ik een maand lang (op twee keer een kleine training plus die pijnlijk afgelopen Vondelparkloop na) niet hardgelopen. Tot mijn verbazing bestaat de wereld nog, is ook nog steeds rond en uw Lettersmid loopt er bedaard en in volledige berusting rond. Er is vrede.
Ja, ik mis het hardlopen en toch ervaar ik tegelijkertijd berusting. Het klinkt ongelooflijk vanuit mijn als onrustig te boek staande bovenkamer en toch is het zo. Tijdens mijn dagelijkse wandel-naar-mijn-werk sessies kom ik verrassend dichtbij mijn kern. Waar ik normaal gesproken ongeduldig word en ongedurig na een week of wat niet bewegen, is er een rust over me neergedaald om deze blessure zonder verder oordeel te aanvaarden. Anders gezegd: ik zie wel waar het me brengt.
Het voelt als een verademing. Tussen de bedrijven door fiets ik rondjes van wel twintig kilometer langs koeien, schapen en ganzen, op mijn historische, fantastisch gerestaureerde mountainbike. Ik trap prachtige ronde bewegingen, versnelling lichtjes afgesteld want ik wil mijn benen niet te zwaar belasten. En het fietst gewoon zo lekker. Daarnaast doe ik braaf de precieze hoeveelheid opgegeven krachtoefeningen van de fysiotherapeut en als kers op de taart sta ik tweemaal per week 10 minuten (opbouwen, rustig opbouwen) op de crosstrainer, begeleid door een fijn muziekje in mijn oordopjes.
Mijn blessure maakt me niet alleen nederig; meer nog maakt het me eveneens bewust van de manier waarop ik me door het leven beweeg en waarom ik dat zo doe en niet anders. Er ontstaan vragen in mijn hoofd, die soms wel en niet altijd direct om antwoorden vragen. Wat voor loper was ik nou eigenlijk en wat heeft het me tot nu toe gebracht? Welke status heb ik mezelf als hardloper eigenlijk aangemeten? Was dat terecht? Ben ik de loper die ik zou willen zijn? Belangrijkste vraag: wat laat ik achter bij mijn scholspierblessure en wat ga ik meenemen in mijn herstel?
Tot mijn verbazing liggen de antwoorden hierop best ver uit elkaar. Opnieuw beginnen is daarmee misschien niet eens zozeer een straf. Wanneer ik het opschrijf schrik ik ervan, klinkt het zo niet van mij maar opgelepeld van iemand anders. Tot mijn verbazing voelt het echter meer mezelf dan ooit tevoren.
3 reacties
Als ik het zo lees is een ongemak aan de soleus iedereen toe te wensen! Sterker nog: een geïrriteerde soleus is een meditatief gebeuren dat elke loper jaarlijks over zich moet laten komen!
Een geïrriteerde soleus is eigenlijk een meditatief gebeuren, voor iedereen regelmatig aan te bevelen!
Lees ik het goed? Is het Heilig Moeten er een beetje af? Dat geeft toch ook rust in het kopje? Of zie ik dat weer te simpel. Makkelijk praten, want ik ben geen hardloper en hoef van mezelf op dat gebied dus ook geen prestatie te leveren.
Ik hoop voor je dat je straks weer onbevangen kunt lopen.