Maart roert zijn staart

Ik weet niet hoe het voor jou voelt, maar het eerste kwartaal van een nieuw jaar lijkt voor mij op een valse start. Terwijl de mensen om me heen hun hoofden richting de zon keren nu het bijna april is, houd ik mijn bolletje nog wat onder de grond.

Om te wortelen?
Nee.

In de winter doe ik nieuwe vaardigheden op. Bekijk schaduwkantjes, rafelrandjes en peuter ze uit elkaar. Dan ligt er – bij wijze van spreken – een tafel vol met pluisjes, kleine steentjes, losse vetertjes, zwarte veegjes en een bakje met zoutwater. Oogwater dat ik liet vallen via doorleefde emoties, gevoelens en belevenissen uit de winter. Inclusief het gevoel van afscheid van de winter dat er is, nu het lichter wordt en we vannacht de klok een uur vooruit hebben gezet.

Een natuurlijk proces waar ik doorheen ga, als mens. En elk jaar vergeet ik het weer: in de winter sleep ik verschillende soorten voeding en andere schatten mee naar naar de wintergrot. Dat groeit uit tot een enorme berg, die ik niet meer overzie en de wanhoop voor de deur staat. Wat moet ik daar nou allemaal mee? 

In maart zet ik de sorteerhoed op: parels rapen. En zaadjes.

Dit jaar bleek die berg een buitengewoon interessante verzameling van spirituele energie &  quantumdynamica,  iets met de kunst van het winteren, een betoverd leven en er verschenen tekens op mijn pad als bewijs dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat ik al wist: in feite was het een hernieuwde kennismaking met oude zielen en een oerkracht: mijn helder weten verkennen. En ontvouwen.

Ik speelde met wat ik al kende en al aanwezig was en wat ik gedurende mijn leven naar donkere hoekjes heb verbannen. Spiritualiteit.

Dat kon ik nog niet in het licht zetten want ik had geen idee hoe het precies werkte. De laatste keer dat ik het niet wist overleed mijn vader, nadat ik er zoiets had uitgeflapt. Dan kijk je voortaan dus wel mooi uit om zulke dingen hardop uit te spreken.

Intussen weet ik nog steeds niet hoe het precies werkt alleen voel ik nu dat het niet uitmaakt. Ik beleef plezier aan dingen niet weten. Dat voedt mijn ziel: spel is mijn route en mijn richting is plezier. 

Zo kwamen er al drie logo’s voorbij en verschillende benamingen voor wat ik precies doe. Want godsamme, hoe vat ik dat samen?

Hoeft niet.
Hè lekker. 

Mensen komen bij mij om wie ik ben.
Niet om wat ik doe: want ik DOE maar wat.
Nooit zomaar: afgestemd op WIE er komt. 
Dat gebeurt soms al maanden tevoren. 

Blijkt precies altijd te passen

Soms komen er veel mensen en soms komt er “maar” eentje. Blijkt ook altijd precies goed uit te pakken. Er komt altijd precies het juiste naar boven. Pure magie.

Een wens, verlangen en in februari werd een complete hypotheek van 30 jaar schuld afgelost. 
De schuld was lang genoeg gedragen. 

Maart is de derde nacht van Winterkeren en het thema is “Open hart”.

Ik noem het heelhartig leven. (Soms heel hartig ook, trouwens. Lekker. )
Heelhartig leven vraagt mij open te staan voor het wonder. De verwondering van het onbekende. Om te ontvangen, “ja” te zeggen en in te stappen. Heelhartig leven nodigt me uit om huis en haard te verlaten en de wereld in te gaan.

Met mijn bolletje in de zon. Die sterker wordt.
Het licht trekt.

Durf ik de schaduw te verlaten, waar het comfortabel is en warm?

Maar natuurlijk.
Dat doe ik elk jaar. Ik ben een pro in mezelf zijn en in mezelf opnieuw uitvinden want dat doe ik meerdere keren per jaar. Niet om te veranderen of verbeteren want ik was al goed gelukt.

Maar het voelt fijn om het stof van mijn vleugels te laten wapperen. Zaagsel en onzuiverheden die ik in de loop van de winter heb verzameld, met alle kennis, kunde en wetenschappen die ik tot me heb genomen. Wat is werkelijk van (belang voor) mij en welke onzuiverheden kan ik in de stofdoek vangen en laten waaien? 

Wederom zat en zit er goud onder mijn vleugels. 
En daarmee vlieg ik de wereld in.
Net als vorig jaar. Wél met ander goud. 

Hup.
Vliegen met die hap.
Net als de vlinders die deze dagen tevoorschijn komen, om hun kleuren te laten zien.

Laat je kleuren zien, want je bent prachtig.

Hoe is het met jou, na dit eerste kwartaal van 2026? Laat je het weten? je krijgt altijd antwoord.

Meer lezen?

In mijn EigenWijze mail vind je elke maandagmorgen een portie eigen zinnigheid en bemoediging. Geen funnelfuik: gewoon fijn leeswerk.

Geef een reactie

2 reacties

  1. Hier roerde maart inderdaad zijn staart. Ik vertrouw dat niet toe aan het wereldwijdeweb, maar ik hoop dat het de komende tijd weer wat lichter wordt. En ach wat maakt het uit of het december of april is. Sores is sores en daar moet je iets mee.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogs

Als je geen idee hebt waar je naartoe wilt

Vijf jaar geleden viel ik om door overspanning. Ik had al zoveel innerlijk werk gedaan – maar mijn lijf had ik vergeten. Sinds ik mijn buik laat beslissen in plaats van mijn hoofd, durf ik meer en gebeuren er magische dingen. Wanneer had jij het voor het laatst ontzettend naar je zin, zonder te weten waar je naartoe ging?

Lees verder »

Jeetje, wat arrogant

Het is nooit verkeerd om de regie te houden over je agenda. Dat is niet arrogant: dat is zelf bewust en liefdevol. Naar jou én naar je klant.

Lees verder »