Vorig jaar struinde ik in een Pinetum. Dat is een bomenmuseum. Trok rond met een rugzak vol vragen. Een van die vragen luidde: “Heb ik een inkomen nodig om me waardevol te voelen?”
Op die vraag was een heldere “nee” gekomen na mijn ontmoeting met een kale den, die mij had geraakt met zijn volle schoonheid. Terwijl ik om het kale geraamte wandelde van wat ooit was geweest, voelde ik zijn aanwezigheid ondanks de afwezigheid van zijn naaldjes. Van pure ontroering stroomden de tranen over mijn wangen.
Wat is jouw essentie?
Later op de dag kreeg ik een andere vraag om op te kauwen. Die luidde: “Wat is jouw essentie?” Eerst raakte mijn hoofd overvraagd: vervolgvragen dienden zich aan, evenals gedachten die ik dáár weer over kreeg. De bedoeling was om de vraag letterlijk en figuurlijk met me mee naar binnen te nemen onderweg, tijdens de labyrint wandeling naar boven. Onderweg ontstond keuzestress over de route. Buitenbocht of binnenbocht? Ik roep immers altijd dat het goud in de buitenbocht ligt, maar kan het niet óók in de binnenbocht liggen?
Zo slingerde ik heen en weer tussen links en rechts en in het midden, omdat ik de juiste richting voor mezelf niet kon vinden, laat staan het antwoord op de vraag.
Even later werd ik afgeleid door een prachtige groep bomen die hun wortels als reuzenvingers rondom hun stam in de grond hadden gestoken. Stond stil. Hoezo route? Wat voor route? Het antwoord rolde naar binnen.
Mijn essentie zit in de reis op weg ernaartoe
Of dat nu richting supermarkt is, tijdens een vakantiereis of een dagje wandelen door mijn eigen Amsterdam: de reis is het belangrijkst. Omdat ik altijd onderweg ben en ten diepste hoop nooit ergens aan te komen.
Dan is de lol eraf.
Ik houd van vragen stellen en tegelijk ben ik halverwege de vraag al afgehaakt doordat ik iets nieuws ontdek waar ik mee wil spelen, vastpakken of wil uitpluizen. Het gaat me niet om het uitzicht op de toren: het gaat me om het bloeiende plantje in de torenmuur.
Bestemming onbekend
Mijn essentie laat zich niet vastpinnen of vangen in resultaten of bestemmingen. Het is niet vaststaand, het schiet alle kanten op en dat is oké. Omdat ik op mijn reis onderweg altijd iets nieuws leer of ontdek en dáár naartoe wil bewegen om te zien wat het betekent, voor mij.
Harp leren spelen en gaandeweg ontdekken dat harmonica toffer klinkt.
En dáár gelukkig van worden. Ik sla af omdat ik de bestemming helemaal niet wil bereiken. Ik onderzoek liever waar of wat iets me eventueel kan brengen. Via binnen- en buitenbochten waar de vergeet-je-nietjes wonen en de madeliefjes zingen met de paardenbloemen. Ik reis mét bagage en zónder de vraag of ik er al bijna ben en of de route nog klopt.
Daarom bied ik je geen kant-en-klare producten of trajecten voor issues waar jij-misschien-tegenaan-loopt of waar jij-niet-van-kunt-slapen. En dus ook geen panklare resultaten, omdat werken met mij voor iedereen iets anders oplevert.
Soms vind je iets van jezelf terug dat je dacht kwijt te zijn. Of je hervindt je creativiteit. Of geef je jezelf de vrijheid, de toestemming, om te maken zonder dat het iets moet worden.
Net als het leven loopt alles anders
Veel dingen weet ik niet. Bijvoorbeeld waar jij ’s nachts van wakker ligt, want ik ben jou niet. Maar ik weet wél dat jij me daarover altijd een mail mag sturen. Misschien geeft dat je alleen al lucht of ruimte. Ik weet niet precies wat jij lastig vindt of waar je ‘belemmeringen’ in ervaart. Maar ik weet wél dat je het me altijd mag vertellen. Je krijgt altijd antwoord.
Een ding weet ik wel: hier vind je altijd iets wat je nodig had. Hoe klein ook. Soms is het dat ene puzzelstukje wat je al zo lang zocht. Neem gerust contact op. Ik zoek niet graag: ik vind liever.
Vraag-van-Aag
Ben je graag onderweg? En laat je je daarbij verrassen, lees je graag kaart of beland je liever op een vastomlijnde locatie of doel? Elk antwoord is goed, ook als je (nog) geen antwoord heb. Blijf er in dat geval nieuwsgierig naar.
