In december kijk ik elk jaar naar de film “De 5 Legenden”. Het verhaal draait om Jack Frost, een ondeugende, schriele jongeman met vervelende trekjes en nare streken. Hij wordt gepromoveerd tot legende.
Kwaliteit
Jack wordt voorgedragen door mannetje Maan, die onder de laagjes van de plagerijen en zijn grote mond iets anders ziet. Krachtige kwaliteiten die de mensheid dienen. Daarom kan Jack volgens Mannetje Maan niet anders dan een echte beschermer voor kinderen zijn.
Jack voelt zich geen legende: het leven is moeilijk genoeg. Hij wil pret hebben. Liefst met veel ijs en sneeuw, waarmee hij kinderen van zijn ijs- en sneeuw bouwsels laat genieten.
Ongezien fantastisch
Dat Jack met zijn werk niet wordt gezien doordat hij onzichtbaar is, neemt hij op de koop toe: boeit niet. Hij laaft zich aan de pret die hij op de kindergezichten ziet. Wanneer Pitch (de anti-held) de wereld wil overnemen wordt het menens: Jack moet de wereld redden. Een taak die hij helemaal niet ziet zitten. De kerstman vertelt hem vervolgens over de kern van alle beschermers en toont Jack zijn eigen kern.
Verwondering
Dat blijkt verwondering. De kerstman vraagt Jack: “ken jij je kern?”
Jack heeft geen idee. Gaandeweg in de film ontdekt Jack – en wij als kijker ook – wat zijn kern is.
Het blijkt speelsheid. Jack heeft de gave om mensen terug te brengen naar een staat van puur plezier, zoals ze die als kind ervoeren. Een staat van zijn, waarbij ze opgaan in het moment. Daarin vinden ze iets van zichzelf waardoor ze hun angst opzij schuiven om iets in gang te zetten. Voor zichzelf én de wereld.
Verstopt
Elke keer als ik die film zie ben ik opnieuw geraakt én onder de indruk van de diepere lagen van dit verhaal. Als mens dragen we allemaal een unieke kernkwaliteit. Een eigenschap, een kwaliteit, die maakt dat we zijn wie we zijn én waardoor anderen weten, dat wij het zijn.
Soms zien we echter alleen de buitenkant ervan: het rafelrandje. Het ‘stoutigs’, het onhandigs, dat als verkeerd of vervelend wordt gelezen. Vervolgens zoeken we soms een leven lang buiten onszelf naar onze missie, kern of kwaliteit en blijkt ie gewoon al in ons te zitten. Omdat we vergaten om achter dat rafelrandje te kijken.
Mijn kern
Jack Frost doet me in aan mezelf denken. Ik speel graag en ik bekijk de dingen door een kinderlijke bril. Met die blik breng ik jou graag terug naar je eigen kern. Waar je hart huppelt, samen met je creativiteit en je plezier.
Lange tijd zag ik mezelf niet voor wat ik waard was en vond ik mijn beloning in de verwondering op de gezichten van mijn klanten, als die iets van zichzelf terugvonden wat ze dachten kwijt te zijn. Dat is veranderd nu ik langer ondernemer ben.
Ik sta voor mezelf én mijn werk. Daar mag een goede prijs aan hangen, als ruilmiddel dat we in deze wereld nu eenmaal hebben afgesproken. Zo kan ik me opladen en voeden, ontwikkeling afnemen bij anderen, die zo op die manier mij en ook zichzelf weer voeden. Ik ben gék op geld, het mag rollen. Op die manier rolt het voor mij de goede kant op.
Fluisteren
Mijn ‘rafelrandje’ heet tegenstrijdigheid. Soms kan ik me presenteren als overtuigd twijfelaar, als wispelturig mens die niet lijkt te kunnen kiezen. Dan lijkt het alsof ik mijn waarde niet goed ken. Maar vergis je niet: onder mijn twijfel wonen speelsheid en intuïtie. Mijn kompas.
In de jaren van mijn ondernemerschap heb ik mezelf geleerd om te luisteren naar wat mijn binnenwereld vertelt. Ik ontdekte dat de “ja” van vandaag, morgen een “nee” kan zijn als er iets in de omstandigheden verandert. Daarom werken ja/nee vragen voor mij het beste: ook als er naar mijn idee te vaak een “nee” uit voortkomt.
If it isn’t a clear ‘yes’, then it’s a clear ‘no’
Dan alleen is mijn “ja” een échte JA die uit mijn tenen komt. Vreugde en plezier zijn net als die van Jack Frost mijn wegwijzer. Daar is niks twijfelachtigs of wispelturigs aan.
Vraag-van-Aag:
Ken jij je kern? Het is niet erg als je dat (nog) niet weet. Probeer er dan nieuwsgierig naar te blijven. Of neem contact met mij op: ik kijk graag met je mee.
