Stel je voor dat je zou ontdekken dat je al goed bent, zoals je bent. Dat je leven bedoeld is om vrijuit te leven, je goed genoeg en waardevol te voelen. Zonder je schuldig of beschaamd te voelen over wie je dacht te moeten zijn.
DAT KAN TOCH NIET? 😱 😱 😱
Wel. Want het staat er, je leest het toch net? Je hoeft voor niemand te veranderen of te voldoen aan wat anderen van je willen. Sterker nog: je hoeft niet eens te voldoen aan het beeld wat je hoofd je soms voorschotelt. Je hoeft niets te worden: je bent al iemand. Je hoeft niet te luisteren naar dat interne zure stemmetje dat van alles van je vindt. Die accuzuur op je afschiet terwijl je nog niet eens begonnen bent.
Echt?
Ja echt. Je hoeft niks te veranderen, te fixen of op te lossen. Ook niet voor je moeder, de buurvrouw of je nicht. En ook niet als je voor anderen chaotisch of wanneer je keuzes onlogisch of wispelturig lijken. Bijvoorbeeld wanneer je al ‘ja’ hebt gezegd en even later ergens in je lichaam voelt dat het toch een ‘nee’ had moeten zijn.
Jouw eigen zinnigheid is een kruidje dat net zo krachtig en groen is als hedera, maar het kan zich soms als bosje wilde brandnetels presenteren, inclusief overprikkeling. Eigen zin, verkleed als chaos. Als je dat zelf (nog) niet ziet – doordat je geneigd bent om mee te bewegen met wat anderen van je willen – verandert eigenzinnigheid in een onlogisch gebeuren waardoor jij denkt dat er iets mis is met jou. Bijvoorbeeld wanneer je je overvallen voelt door gedachten die over elkaar heen buitelen als je probeert de buitenwereld te begrijpen.
Wat als het niet hoeft?
Wat als je alleen jezelf zou hoeven begrijpen? De buitenwereld is te groot om te snappen. Helemaal als je nog geen kennis hebt gemaakt met de zinnigheid van je eigen binnenwereld. Als je dáár nou eens mee zou beginnen? Mag je er meteen óók vanuit gaan dat alles van en in jou al oké is en klopt. Hoe fijn is dat?
Als jij je eigen wijsheid leert (her)kennen heb je minder last van wat de buitenwereld van je vindt. Richt je binnenwereld dus in als een plek waar het goed toeven is. Waar al je ikjes mogen zitten, voor- of achterbank. Dan hoef je niet meer te ‘spellen’ volgens de regels, maar mag je ‘spelen’ met wie je werkelijk bent.
Cadeautsje
Fijngevoeligheid als last? Zie het als antenne. Je ziet eerder wat er mis is én je ziet eerder de schoonheid van het doodgewone. Dat is je cadeau. Het stelt je in staat nuances waar te nemen die anderen missen, om verbanden te zien die voor anderen verborgen blijven.
Je hoeft de buitenwereld niet te begrijpen. Klein beginnen: start bij je eigen binnenwereld. Met of zonder glitters, toeters of bruisballen. Waarmee je niet laf bent door je daarin terug te trekken wanneer de wereld je overspoelt maar waarin je moedig bent om het bij jezelf te houden. Dat is groots genoeg.
