Deze vraag vond ik een tijd geleden ergens op de socials. Sindsdien keert de vraag regelmatig terug tijdens mijn schrijftrainingen. Ik vind het een prachtige vraag en tegelijk ben ik me ervan bewust dat het een lastige vraag kan zijn om te beantwoorden. Helemaal wanneer je net als veel sensitieve denkers geneigd bent om in je hoofd te kruipen als je gaat nadenken. Vuurtorentje spelen. Ook kan het beantwoorden van zo’n vraag zorgen voor een intern conflict: ben je niet ineens lekker aan het opscheppen?
De eerste keer dat ik de vraag beantwoordde, heb ik heel lang nagedacht. Waarbij ik me afvroeg – net als jij misschien nu – of een mooi verhaal vertellen over mijn aanwezigheid hier op de wereld, die daar een beetje mooier van werd, niet toevallig ook een verkapte vorm van opscheppen was. De loftrompet afsteken. Een portie opklopperitis serveren, waar ik niet van houd.
Gaandeweg het denkproces ontstonden er andere vragen in mijn hoofd, die hielpen. Wat doe ik om de wereld een beetje mooier te maken? En hoe draagt dat bij aan een betere wereld? Gaat het überhaupt wel om doen? Gaat het niet toevallig over zíjn?
Denken is niet het antwoord
Er ontstond iets op papier waar ik blij van werd. De wereld is een mooiere plek met mij, doordat ik jou bewust maak van de taal die je tegen zichzelf spreekt. Als taalfilosoof ont-leed ik graag dingen en verhelder ik kwesties. Zet ze in een ander licht, wat lucht geeft zodat jij rust en zelfvertrouwen gaat ervaren. Ik maak de wereld graag een beetje mooier, door jou te laten zien dat alles van waarde zich buiten geldstromen om regelt en de echte schatten in jezelf zitten. Wanneer je die vindt en je mild en liefdevol naar jezelf kunt kijken, straal je liefde uit, wat je weer doorgeeft aan anderen.
En dát maakt de wereld nóg mooier.
Vraag-van-Aag:
Lief mens: wat maakt de wereld mooier, met jou erop?
