Vraag het je vrienden!
“Wat doe jij eigenlijk, Odette?”
“Nou, ik laat mensen spelen met taal.”
“Oh, waarom?”
“Omdat ze zo hun eigen woorden leren kennen en tegelijk hun gebruiksaanwijzing schrijven.”
“Hoe doen ze dat?”
“Ik zet ze in gesprek met hun huisraad. Ze lullen dus met hun spullen. Met hun pen als praatpaal en papier als projectiescherm. Op die manier krijgen ze informatie over zichzelf maar dan uit een andere hoek. Daardoor worden blinde vlekken zichtbaar en gaan ze anders naar zichzelf kijken.”
“Wat levert dat op?”
“Veel. Ze worden bijvoorbeeld liever voor zichzelf, doordat ze zichzelf door een roze bril gaan bekijken en ontdekken hoe leuk ze eigenlijk zijn. In plaats van dat ze zichzelf of wat ze doen onder een vergrootglas blijven leggen. En het gave is: daardoor gaan ze ook liever tegen zichzelf praten, in plaats van met dat zure stemmetje. Dat geeft ze zelfvertrouwen, plezier en ruimte, om weer dingen te gaan doen waar hun hart van gaat zingen.”
“Klinkt tof! Hoe bereiken die mensen dat?”
“Door te spelen in plaats van te spellen.”
“Dat lijkt mij eigenlijk ook wel wat.”
“Mij niet bellen! Mij mailen.”
