Het is bijna ongelooflijk, hoe snel je huis verandert van jouw domein in dat van een ander. Een logé. Een prins. Een kat.
In de kerstvakantie streek hij neer, mijn gastblogger. Prins Purry: Momo. Mijn kleinkindkat. Voor alle duidelijkheid: de kat van mijn kinderen. Van origine was ik hondenmoeder en nu ben ik kattenopoe in opleiding.
Waar ik verstand had van kwispelen heb ik geen flauw benul van kattenstaarten. Ik verwonder me vooral. Over het roze neusje dat zo gevoelig is en de ogen die van moment tot moment kunnen veranderen. Het lieve kleine bekje wat een enorme scheur wordt wanneer er sprake is van een grote gaap of wanneer er een visje door zijn voer zwemt.
Er valt zoveel af te lezen van zijn kattenlijf, dat beweegt of verstilt. Wanneer er gespind wordt, doet heel z’n lijf mee, zodat het dekbed opveert en alles stroomt en meebeweegt. Ergens vond ik mister Purry op het schapenvachtje naast de kerstboom. Beide hondenprinsessen keken vanaf de muur naar hun kattenbroer. Het emotioneerde me.
Het leverde ook een inzicht op: soms geeft het ontbreken van het één (of twee) iets anders. Een mogelijkheid, een opening. Zeker is, dat wanneer prinses Bibi er was geweest, er geen logé zou zijn. En logeren dóet hij. Op elk meubel dat hij kan vinden. Op zijn gemak, in zijn comfortzone en dat vind ik voor een poezenbeest die niet thuis is pas écht knap.
Master of Zen
Mijn hondenprinsessen vergeet ik nooit en deze logeerprins ook niet. Hij is gezellig, eigenwijs en een clown. Soms ligt ie tussen de handdoeken en dan schrikken we tegelijk wanneer we elkaar ineens zien.
Ik heb ‘m al verdedigd want er werd naar hem gekrijst door een vreemd kattenbeest die dacht dat ons terrein ook van hem was. Mijn logé lieve mensen, is een stoïcijn. In het geheel niet onder de indruk van het lawaai buiten.
Zelfbewust zijn is iets anders dan arrogantie en je mag altijd aangeven wat je wilt. Wat de ander daarmee doet is diens zaak en niet de jouwe. Grenzen zijn er om gerespecteerd te worden. Eén keer de piketpaaltjes goed uitzetten en je hebt er je leven lang plezier van. Zijn is iets anders dan dóen. (Láát ze!)
Wat dit met ondernemen te maken heeft
De lessen van Momo, vrij vertaald:
- Doe wat je leuk vindt: dan is het nooit écht werk.
- Ben je er knettergoed in? Bueno: dat is jouw zaak en niet die van een ander. Hang jouw talent dus óók niet op aan de goedkeuring of waardering van die ander.
- Doe het werk wat je leuk vindt en niets minder dan dat. Je werd geen ondernemer om je aan te passen, maar omdat je zelf wilde bepalen wanneer je wilde werken en met wie.
- Durf te vragen. Pecunia’s, complimenten en reviews. Dat verdien je!
- Opduiken op ongebruikelijke plekken = aan je zichtbaarheid werken en deze vergroten.
- Grenzen stellen of regisseren is iets anders dan controle uitoefenen. De beste toneelspelers en musikanten laten zich regisseren of dirigeren. Het verschil ertussen heet liefde.
Vraag-van-Aag
Welke levenslessen kreeg jij van je huisdier en welke pas je nu nog steeds toe? Laat je het weten? je krijgt altijd antwoord.
