Lange tijd heb ik het woord vrijheid verward met autonomie. Vrijheid is een groot goed en als kernwaarde klopte er geen reet van. Ik voel me niet gauw in mijn vrijheid aangetast omdat het in mezelf verankerd zit. Daar kom je niet zo snel bij, ook al zou je me opsluiten of mij de mond snoeren. Maar als je me vraagt om iets te doen omdat het volgens jou zo is afgesproken en dus zonder duidelijke vraag/verzoek en zonder dat je me het mandaat en de middelen geeft om dat ‘iets’ daadwerkelijk te realiseren, dan gebeurt er iets in mij vanbinnen.
Error 404
Er bestaat een maatschap gynaecologen in Amsterdam dat jaren heeft gewacht op een jaarverslag. Voor het gemak was “men” ervan uitgegaan dat de secretaresse het wel zou doen. Dat was ook zo: met de oude secretaresse, die zonder vraag als automatisch ontzorger had gewerkt. De huidige secretaresse (moi) zat anders in elkaar.
Eerder had ik een dijk van een verslag afgeleverd. Het had veel mailverkeer opgeleverd van buiten het ziekenhuis: dikke complimenten, zo wilden zij het voortaan ook. De maatschap zelf verblikte of verbloosde niet: geen dank je wel, geen erkenning, niks.
Het jaar erop werden cijfers en letters op het puntje van mijn bureau gelegd, met gegevens van het voorgaande jaar. Zonder de vraag of ik het wilde doen. Op een dag kwam één van de gynaecologen naar me toe met de vraag hoe het met het jaarverslag was.
‘Je moet de groeten hebben,’ antwoordde ik.
Waarbij opgemerkt: het was geen extra taakje. Het was een complete zwangerschap, met een bevalling in stuit zonder verdoving. Niemand anders bemoeide zich ermee: allemaal te moeilijk. Oh ja Odette, en je eigen werk gaat ook gewoon door.
Het was veel werk. Heul veul werk
In mijn TFO kon ik het woord “jaarverslagmaker” nergens vinden. Kon ik extra tijd, geld of middelen krijgen om de taak te volbrengen? Nee. Dus met een uitgestreken gezicht schoof ik de lijsten, de cijfers en de letters opzij. Begrijp me goed: ik vond het leuk om zo’n jaarverslag te maken, alleen hoorde er in mijn beleving naast plezier ook pecunia’s en tijd bij.
De stapel heeft er drie jaar gelegen. Toen kwam de maatschap op het idee om het me netjes te vragen. Samen met wat pecunia’s, tijd en ruimte. Er kwam een verslag. Het mooiste ooit want naast de redactie deed ik dat jaar ook de fotografie en de layout. Ik had namelijk ook meer mandaat gekregen.
Daar zit ie dus voor mij
Autonomie en authenticiteit zijn mijn allerbelangrijkste kernwaarden. Doen wat klopt, op een manier die bij me past. Niet zomaar wat doen, ook al lijkt dat zo: het moet passen. Anders werkt het niet. Beide kernwaarden beginnen met “au” en dus botsen dingen soms.
Dat betekent dat ik alleen met jou werk als jij en ik – en je vraag – bij elkaar passen.
In onze samenwerking trek ik alles uit de kast: – ik moedig je aan (sterker nog: ik cheer je de moeder), – ik luister naar wat je zegt én naar wat je niet zegt, breng je in no-time naar de kern én geef je terug wat ik daarbij zie ontstaan bij jou. Ik stem mezelf volledig op je af en wanneer je anderhalf uur met me hebt gespeeld dan heb je meer gevonden dan alleen jezelf.
Alles wat ik in dit leven te doen heb, doe ik op mijn manier, met alles wat ik op dat moment voorhanden heb en passend vind. Daarin blijf ik altijd trouw aan mezelf: ik geef dus nooit iets weg wat ik niet heb.
Hoe staat het met jouw kernwaarden? Heb je geen idee? Neem contact met me op, dan kijken we samen even. Zelf sturen lukt het best wanneer je kernwaarden lekker zitten en goed passen.
