Er is een manier waarop ik mezelf als vrouw heb verloochend die zo stil en geniepig is begonnen dat het me pas twintig, dertig jaar later opviel. Het begon in de drukte van mijn leven: toen ik vruchtbaar werd, ging samenwonen, trouwde en een gezin begon.
Symbioserende levens brachten een nieuwe dynamiek met zich mee. Mijn gezin was niet traditioneel te noemen met man-vrouw-en-later-een-kind, maar er was een man en een vrouw plus de moeder-van-de-bruid. En er was het inwonende stel bij de ouders-van-de-bruidegom. Precies hetzelfde stel.
Toen we ons huis betrokken na de Eerste Grote Verbouwing, (1990-1994) kwam er gezinsuitbreiding in de vorm van drie honden. De baby liet op zich wachten.
“Niet zwanger worden, kind” werd een gefrustreerde “Waarom lukt dat niet?”
Wéér een andere dynamiek toen er wél nieuw leven in mij groeide. De veranderingen in mijn lichaam, de verschuivingen in mijn hoofd. Mijn omgeving die mij hierin niet begreep. Laat staan dat ik mezelf of de wereld om me heen begreep. Behalve dan dat een oergevoel zich van mij meester maakte.
Het benauwde me
En daarom vertelde ik mezelf dat ik beter met mannen kon opschieten en ik voelde me er nog trots over ook, terwijl ik tegelijkertijd mijn vrouwelijkheid in de schaduw zette. Raakte gewend aan een zelfstandigheid die raakte aan overleven. Ik wantrouwde zachtheid, omdat die me niet verder hielp in het ritme waarin ik leefde.
Ondertussen bevond ik me vaak in situaties die dat patroon bevestigden. Mannen, collega’s, werkvloeren, sociale kringen waarin daadkracht luid klonk en nuance bijna fluisterend werd uitgesproken. Ik raakte vervreemd van vrouwen, soms zelfs geïrriteerd door de manier waarop zij spraken of bewogen. Zelfs op de poli gynaecologie, waar ik werkte.
Cycli? De groeten
Ik dacht dat het aan hen lag, dat zij te ingewikkeld waren, te veel, te zacht en te verzorgend. Te aanstellerig met hun emoties. Nu ik terugkijk vanaf “Mount Menopause” realiseer ik me dat dit alles niet zij waren maar dat mijn frustratie erover voortkwam uit mijn tekortkomingen hierin.
In de wetenschap dat ik hier zelf verantwoordelijk voor ben door een groot deel van mijn vrouwelijkheid in de koelkast te zetten.
Weggestopt, omdat het niet leek te passen bij wat het leven van me vroeg. Omdat ik bezig was met het ophouden van de ene broek: die van zelfstandigheid, carrière, overleven. Ik vergat dat ik nóg een broek te dragen had: die van mijn vrouwelijkheid, met al haar cycli, vragen, wijsheid en kwetsbaarheid.
Heeft iemand mij die vrouwlijkheid afgenomen? Het antwoord daarop is NEE. Ook het patriarchaat heeft er weinig mee te maken. Ik stond er zelf bij. Dat besef is geen oordeel: het is iets her-inneren.
Ik speel momenteel met verschillende beelden over vrouwelijkheid en dat is precies wat tegelijkertijd wringt: de oude wijze vrouw in mij gooit haar electrische stepje gefrustreerd omver.
Ze stampvoet op haar paarse puntlaarsjes en roept iets naar me over tijd. Ze wacht al zo lang. Dat speelse kind heeft genoeg aandacht gehad. Dóór en rap een beetje: stoppen met dat gekut.
Er is te weinig tijd en nog zoveel te ontdekken en te zijn.
Ik mag nog van alles worden wie ik heb te zijn
En dus begint er een nieuwe cyclus: iets zachts in mij ontvouwt zich. Trekt af en toe een eyeliner over mijn oogleden en wrijft het er niet IN. Lakt haar wimpers en nagels af en toe en vindt het nog mooi ook. Legt wat vaker de hysterische kleurtjes opzij, om iets elegants groens of blauw aan te trekken. Beide kleuren doen iets met mijn ogen wat ik onweerstaanbaar vind.
In mij leeft zowel zachte ontvankelijkheid als heldere daadkracht. Een helder weten.
Zowel het vrouwelijke als het mannelijke, hoe ik die woorden ook wil invullen. En misschien is precies dát belangrijker dan het oude verhaal van vrouw versus man: het zicht op non-dualiteit. Op het samengaan en de gedachte dat het leven ons misschien niet vraagt om het kiezen van één kant, maar het durven (uit)dragen van elke kant.
En die tegelijk met mildheid te bezien: ook wanneer je die vrouwelijke of juist die mannelijke kant in jezelf (te) lang hebt geparkeerd. Het geeft niet: er is nog van alles mogelijk.
Ik geloof niet in het omgooien van het patriarchaat en ook niet in de wederopstanding van een matriarchaat. Eerder geloof ik in iets wat dichterbij een biarchaat ligt: een manier van samen leven waarin beide waarden naast elkaar bestaan, elkaar aanvullen.
En/en in plaats van of/of
Een omgeving waarin mildheid niet wordt gezien als zwakte en daadkracht niet als agressie. Waarin we als mens accepteren dat het leven soms vraagt om zachtheid en soms om richting.
En dat beide even nodig zijn.
Voor mij betekent dat het ontdekken van mijn eigen zachtheid. Geen breekbare kwetsbaarheid maar zachte daadkracht. Zonder strijd of barricade maar met een vorm van milde eigen wijsheid, die klopt.
Een beweging die vanuit mijn binnenste naar buiten gaat. Het is thuiskomen bij dat deel van mezelf dat ik eerder dacht te moeten opbergen. En misschien is dat juist wel een nieuw begin: niet meer kiezen tussen het één of het ander, maar durven leven als allebei. Niet zozeer vrouw zijn, maar vooral mens.
Ik ben een mens die bereid is om alles in zich aan te kijken en mee te nemen.
