Iemand vertelt iets. Jij knikt. Je luistert. Ergens merk je dat je intussen toch al bezig bent met je reactie. Schatteverredarrie!
Een anekdote uit je vakantie met precies zo’n gebeurtenis. Ha, dat herken je! Of er komt een advies op. Van een vage buurvrouw van enkele jaren terug. Niet vergeten nu, want straks…..
Luisteren is een kunst en misschien is het wel een ambacht. Wanneer de ander z’n hart voor je openstelt vraagt dat iets van jou. Dat je even je schoenen uitdoet en naast die ander gaat zitten.
Luisteren is niet wachten tot je zelf aan de beurt bent.
Het is doorvragen, knikken, op je handjes zitten. Stil zijn. Niet invullen, niet oplossen. Laten zien: ik ben er en jij mag zijn. Er ontstaat iets magisch wanneer je naast iemand kunt zijn en kunt zeggen: ik hoor je. En daar even bij blijven. Zonder iets te doen of te zeggen.
Wanneer elkaar écht hoort en ziet, kom je dichter bij elkaar. En daarmee óók bij jezelf.
