Groothoeksnoeien

Ik was vergeten.

Dat afstand perspectief geeft en je blikveld openschuift, alsof je hoofd een camera is die te lang op macro heeft gestaan en ineens weer groothoek durft te kijken.

Besloot te gaan wapperen. Hup, naar buiten. Liep weg zonder plan of route. Sandalen aan en zien waar mijn voeten zin in hadden. Het werd een mini-pelgrimage door mijn eigen Amsterdam-Noord. Vanaf de NDSM pakte ik het pontje naar Centraal. Daar besloot ik dat ik naar de stad wilde en toen ik het drukke stationsplein zag, wilde ik terstond terug.

Hallo, pontje twee. Terug in Noord belandde ik bij het sluisje in een vintagepaleis, waar ‘t glinsterde van oud leven. Tussen vergulde kettingen en klassieke tasjes raakte ik aan de praat met een dame uit Colombia. We bespraken het leven en verbondenheid. Dat alles elkaar raakt en hoe een klein gebaar aan de ene kant van de wereld een trilling geeft aan de andere.

Hoe weinig mensen dat zien

En hoe verdrietig het eigenlijk is. Dat we die alles-is-één-verbondenheid niet meer ervaren als mens. Bijvoorbeeld doordat we onze groenten niet meer zelf verbouwen en dus ook niet weten hoe wonderlijk het eigenlijk is, wanneer je je eigen bietje oogst. Hoe de geur óók de smaak van een zelfgekweekte paprika beïnvloedt. Hoeveel heerlijker zoiets smaakt omdat ze voortkomt uit een samenwerking van aarde, water en liefde.

Hoe weinig afstand we nemen om de dingen in het juiste perspectief te blijven zien, doordat we collectief aan onze schermpjes zitten vastgekleefd.

De Colombiaanse bleek van Inheemse afkomst, van de Arhuaco. Ik vertelde haar over de bezieling die ik voel voor objecten en voorwerpen. Dat wanneer ik het theekastje van mijn oma in de was zet, ik me met haar verbonden voel. Omdat zij dat een eeuw geleden precies zo deed. Als ik mijn mijn vingers langs de kaften van Carmiggelt en Bomans ga, zie ik het blije gezicht van mijn moeder, terwijl ze las. De trein die langs de Czaar Peterstraat in Amsterdam glijdt, brengt me terug naar de oorlogsverhalen van mijn moeder, die daar met haar zusjes en broer terechtkwam.

Wanneer we de verbinding met elkaar en met de wereld vergeten, zetten we ons hart een beetje dicht

Doodmoe kwam ik thuis. Van het wandelen (ruim drie uur) én van de indrukken. Knapte een uiltje, midden op de dag. Daarna trok ik fris mijn klompjes aan: hop, de tuin in, met een schaar. Al een tijdje hing er een donkerte boven één van de zitjes. Takken die hun beste tijd hadden gehad, knipte ik af, waarna het zonlicht tussen de bladeren door knisperde. Klinkertjes werden weer zichtbaar na een rondje krabben.

Niet alleen de tuin kreeg lucht, ruimte en licht.

Ik ervoer de vreugde die ontstaat als je met je handen in de aarde zit en het leven door je heen voelt vloeien. Zag mijn vader voor me, eeuwig bezig in zijn tuin.

Soms hoef je niet naar de andere kant van de wereld om te reizen of een betekenisvolle ontmoeting te ervaren. Dan is je eigen wijk of tuin al ver genoeg om te kijken met een blik die nog niet weet wat ‘ie wil zien.

Zwerf-vraag van Aag

Ga jij wel eens weg zonder plan? Enne.. waar brengen je voeten je dan?