Ooit wilde ik jou, mijn klant, helemaal begrijpen. Dus ik stelde je vragen. Waar liep je tegenaan? Waar zat je frustratie? Terwijl jij mij van alles vertelde, schreef ik mee want zo had ik dat geleerd van de marketinggoeroes die me vertelden dat ik de woorden van mijn klant moest gebruiken. Lekker herkenbaar.
In die gesprekken gebeurde iets geks want voor ik het wist zat ik aan jouw kant van de tafel. In jouw schoenen. Waarin ik verdampte want ik had jouw schoenen nog niet eerder aangehad. De magie in mijn werk verdween, omdat ik niet meer wist waar jij begon en ik eindigde. Daarnaast vond ik het raar om klantverhalen te schrijven met precies jouw woorden erin. Akward!
Dat heb ik dus losgelaten, net als de methode van ‘poeren in de pijn’. Mijn bedrijf is geen verkooptruc, maar vertegenwoordigt een innerlijke beweging. Het vraagt van mij dat ik mijn eigen stem gebruik. Alleen woorden die van mij zijn, brengen iets bij jou teweeg.
Identiteit als kompas, niet als kostuum
Fijnbedraad is geen kostuum dat ik aantrek om herkenbaar te zijn, maar een kompas dat me de richting wijst. Ze bracht eerst mij thuis waarna we samen anderen de weg naar zichzelf konden wijzen. Mijn werk is niet voor iedereen en dat betekent dat wie zich aangesproken voelt, mij écht ontmoet. Ik ben een intrinsieke ondernemer. Dat vraagt iets van mij en het vraagt iets van jou. Het nodigt óns uit om iets te laten ontstaan in het moment. Een gesprek aan te gaan zonder vastomlijnde richting, om iets te delen dat nog niet helemaal is uitgewerkt. Daarin ontstaat verbinding.
Omdat jij ruimte voelt, waar ik hem open laat.
