Odette Wolff
Odette Wolff

Sinds 2010 draag ik de naam Lettersmid. Ik schrijf over alles wat in mij leeft. Het liefst vind ik woorden die nog niet bestaan, waarbij ik me niet laat leiden door grammatica of spelling.

Wolffpack

Ik en mijn ikjes leven samen in een roedel, ook wel mijn persoonlijke wolf(f)pack genoemd. Zij bestaat uit:

  • De kritische zenuwmees,
  • De filosofisch vragelien,
  • Het zoek-niet-maar-vindlicht,
  • Mijn woordveteraar,
  • Mijn zinvinder,
  • Mijn innerlijke straaljager,
  • Mijn ont-dekselares
  • Mijn verbindingsofficier.

Elke maandagmorgen, tijdens ‘t wekelijks werkoverleg, wordt er gekeken naar het programma van de week. Soms gaat het een beetje rommelig. Rumoerig, ook.

Mijn satellietschotel pikt het feilloos op wanneer er iets broeit in de onderstroom. Ook wanneer dat bij de ikjes is. Wanneer een van hen niet helemaal lekker in ‘t velletje zit, of iets heeft opgevangen dat niet helemaal klopt en daardoor van streek is geraakt, bijvoorbeeld.

Vroeger schakelde ik dan over op de hoofdmodus. Dat hield in: overdenken, peinzen, rumineren, herhalen, nog eens overpeinzen en zo raakte ik vast in onzekerheid. Tegenwoordig doe ik het anders: tijdens het werkoverleg faciliteer ik een post-it podium. Per slot van rekening ben ik niet voor niets coach/trainer/facilitator.

Op dat podium mag elke stem, elke ik, haar zegje doen. Hoe dat gebeurt? Elke stem krijgt haar eigen post-it stickertje en die plak ik op de grond. In een cirkel, maar een vierkantje mag natuurlijk ook. Zolang elk ikje de ander maar kan zien, zeg maar. Vervolgens stap ik op het post-it papiertje en dan spreek ik iets uit met de stem die past bij de naam die op dat stickertje staat.

Zo kreeg ik bijvoorbeeld vorige week een enorm compliment van mijn interne straaljager. Ze vertelde dat ze de naam “Zinnige zomertoer” een geweldige vondst vindt. Daar ga ik dan natuurlijk zelf ook van stralen.

Ik moet altijd een beetje opletten wanneer de kritische zenuwmees iets wil zeggen. Ze zegt het nogal rechtuit en met een verzuurd stemmetje. Meestal krijgt ze er een waarschuwing voor. Gelukkig weet mijn interne verbindingsofficier zo’n post-it vergadering in goede banen te leiden, zodat iedereen haar zegje kan doen, gezien en gehoord wordt.

Zo’n post-it podium is altijd verhelderend, doordat zichtbaar wordt waar het probleem zich in mij bevindt en welke stem hierbij helpend kan zijn. Een fijne manier om gevoelens van onbehagen direct uit te spreken. En eerlijk gezegd houd ik toch het meest van mijn uitgesproken ikjes.

2 reacties

  1. Pffft.
    Heel grappig omschreven.
    Gelukkig ben ik alles in één.
    Perfect dus nooit problemen twijfels angsten en meer van dat soort “zooi”.
    Nu hoor ik bij vele “ja hoor droom lekker verder”.
    En nu een smiley……

Reacties zijn gesloten.

Meer blogs:

Pijn

Daar komt Pijn om de hoek zetten. Ze klopt op de deur. Ik doe net of ik haar geklop niet hoor. “Sla

Breuk

Een houten gebouwtje, mijn oude kleuterschool. Het stond destijds op een hoek van de straat waar nu een onoverzichtelijk kruispunt ligt en

Cornelis

Sinds een week is Cornelis in mijn leven gekomen. Eerst heette hij Cornelia maar dat vond ik te statig voor zo’n cactus.

Word fan!

Select list(s)*

Loading