Luie stoel: check. Bril: check. Thee of koffie: check. Koekje erbij: dubbelcheck.
Lezen met die hap!
“Nog een paar bochtjes en dan kun je het paard zien,” roept mijn collega. Het is een mooie dag in september 2006 en we zijn
“Eigenlijk dacht ik altijd dat patiëntenvervoer een lekker simpel baantje was. Een beetje heen en weer rijden. Maar nu ik jouw stukjes erover lees, zie
Samen met een collega haal ik een meneer op bij de röntgen. Iets in de houding van de man waarschuwt me dat dit geen gewone
Sinds de laatste Windows update had ik zomaar ineens een hinderlijk wolkje onderin mijn beeldscherm cadeau gekregen. Op andere keren kwam er een zonnetje. En
Een beetje gehaast loop ik over de verpleegafdeling, richting de patiënt die ik rollend naar de poli zal begeleiden. Eenmaal in de kamer aangekomen tref
Vaderdag. Met mijn bril, die sinds vorig jaar weer een prominente plek op mijn neus inneemt, valt me ineens op hoezeer ik op hem lijk.
Met verschillende OK programma’s in het ziekenhuis is het soms buffelen met de bedden. Daar is niets vervelend of verkeerd aan, het is vooral lekker
Vanmorgen vroeg op pad met de harige prinsessen. De dames van Tuttenhove. Met hun drukke beweeglijke lijfjes struinen ze door het gras, snuffelend en gruttend
“Godzijdank ben ik dradenvrij en afgekoppeld,” verzucht de patiënt in de rolstoel, terwijl we in de lift staan.“Daar ging ik, vorige week,” zegt de man.
Gisteren is de eerste Coronaprik gezet. Ik zal eerlijk zijn: ik was enorm nerveus. Niet zozeer om de prik, maar meer nog om het gedoe
Mijn innerlijke kind cheft dingen. Laatst viel mijn oog op ‘n rugzak. Iets in mij begon te zeuren. Ik ging na of ‘t mijn hebberige
Als voormalig hoofdbewoner en denktank leek het mij verstandig om op het werk te re-integreren met fysiek werk in plaats van denkwerk. Gelukkig werd dat
Blog kwijt? Zoekt en gij zult vinden
